Termin rewalidacja pochodzi od łacińskich słów re – znów, validus – mocny.

Zajęcia rewalidacyjne prowadzi specjalista – oligofrenopedagog, indywidualnie z dzieckiem posiadającym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Są one realizowane w odpowiednio wyposażonym pokoju rewalidacyjnym lub sali dostosowanej do działań z zakresu SI (integracji sensorycznej).

Celem zajęć rewalidacyjnych jest szukanie mocnych stron dziecka i wspomaganie na ich bazie wszechstronnego rozwoju dziecka oraz rozwijanie zainteresowań. Indywidualna praca z dzieckiem pozwala na kształtowaniu wiary jego we własne siły; budowaniu systemu wartości; wdrażaniu do przestrzegania norm społecznych. Podczas zajęć wzmacniane są pozytywne nawyki i zachowania, niwelowane niewłaściwe.

W ramach pracy rewalidacyjnej kierujemy się zasadami:

• Możliwie pełna indywidualizacja  pracy z każdym dzieckiem.
• Stawianie zadań dostosowanych do możliwości dziecka i zapewnienie warunków poprawnego wykonywania ćwiczeń.
• Powolne, systematyczne przechodzenie od zadań łatwiejszych do trudniejszych, od prostych do bardziej złożonych.
• Zapewnienie warunków do utrwalania prawidłowych umiejętności i likwidowania niekorzystnych nawyków.
• Dostosowywanie czasu trwania poszczególnych ćwiczeń do wydolności dziecka.
• Mobilizowanie dziecka do wykonywania zadań poprzez stosowanie różnorodnych form ćwiczeń.
• Preferowane obecnie nauczanie całościowe, sytuacyjne, zintegrowane, poznanie wielozmysłowe – pozwalają na łączenie różnorodnych metod i technik pracy, o ile ich zastosowanie jest diagnozą pedagogiczną i przynosi określone korzyści dziecku.

Poniżej niektóre ze znanych i często stosowanych metod, technik i sposobów postępowania z dzieckiem o specjalnych potrzebach edukacyjnych:

• Metoda Dobrego Startu – ma wszechstronne zastosowanie w pracy z dziećmi. Stosuje się ją w terapii i profilaktyce w odniesieniu do dzieci, których rozwój jest zaburzony – usprawniając nieprawidłowo rozwijające się funkcje oraz do dzieci o prawidłowym rozwoju psychomotorycznym. Jest to metoda rehabilitacji psychomotorycznej i zarazem metoda stymulowania tegoż rozwoju.
• Integracja sensoryczna (SI) – terapia ma postać „naukowej zabawy” w której dziecko chętnie uczestniczy i ma przekonanie, że kreuje zajęcia wspólnie z terapeutą. Podczas terapii nie uczy się konkretnych umiejętności lecz poprawiając integrację sensoryczną wzmacnia procesy nerwowe leżące u podstaw tych umiejętności, a one pojawiają się w sposób naturalny jako konsekwencja poprawy funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Terapeuta nie tyle kieruje zachowaniem dziecka ile kreuje takie wymagania by dziecko było w stanie na nie odpowiadać coraz bardziej złożonymi reakcjami adaptacyjnymi. Terapia SI nie jest wyuczonym stale powtarzanym schematem ćwiczeń, ale jak niektórzy piszą sztuką ciągłej analizy zachowania dziecka i permanentnego odbioru oraz modyfikacji stosowanych zachowań.
• Terapia zabawą –jej celem jest wyzwolenie samorzutnej aktywności dzieci w dążeniu
• do samorealizacji przez zabawę.
• Metoda Dennisona – ćwiczenia relaksacyjne i energetyzujące służące integracji półkul mózgowych w celu efektywniejszego działania. Jest prosta i sprzyja harmonijnemu rozwojowi – stosowana cierpliwie i wytrwale pomaga przezwyciężyć rozmaite trudności dziecka.
• Metoda Ruchu Rozwijającego – V. Sherborne – zajęcia te stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia stają się czynnikiem umożliwiającym rozładowanie napięć i tym samym obniżają spastyczność. 
• Program M. Frostig i D. Horne – program rozwijający percepcję wzrokową rozwija i integruje zdolność koordynowania ruchów gałek ocznych z precyzyjnymi ruchami ciała. Ćwiczenia te usprawniają dokładność, wytrwałość oraz koncentrację uwagi. Wykorzystuje się je w pracy z dziećmi z zaburzoną koordynacją wzrokowo-ruchową oraz praksją, czego dowodami są prace plastyczno-konstrukcyjne, graficzne a także udział i wykonywanie ćwiczeń ruchowych. 
• Edukacja Matematyczna – metoda E. Gruszczyk-Kolczyńskiej à uwzględnia rolę rozwoju emocjonalnego w zakresie osiągnięć matematycznych. Odporność emocjonalna kształtuje się na zasadzie hartowania w sytuacjach trudnych dla dziecka. Stwarza się sytuacje wyzwalające spore napięcia i zmuszające do wysiłku umysłowego a zarazem bezpieczne. Są one dostosowane do możliwości dziecka a zarazem fascynujące. 
• Arteterapia –  terapia przez sztukę, to twórczy trening. Wykorzystuje proces tworzenia lub wynik tegoż procesu do wzbogacenia własnej osobowości. To metoda poznawania siebie, przygoda z tworzeniem oraz twórczym myśleniem.
• Metoda Marii Montessori – jej zadaniem jest wspieranie twórczej aktywności dziecka oraz danie mu szansy na wszechstronny rozwój fizyczny, duchowy, kulturowy i społeczny. Rozwija w dziecku samodzielność i wiarę we własne siły, pozwala pracować nad osiąganiem długotrwałej koncentracji, wypracowaniem postaw posłuszeństwa opartego na samokontroli a nie zewnętrznym przymusie.
• Muzykoterapia – to niewerbalna forma psychoterapii, umożliwia przeżycie i odreagowanie emocji oraz problemów. Pomaga ujawniać treści tłumione i werbalizowanie ich. Dziecko może poznać własne problemy oraz trudności innych osób, analizować je i szukać rozwiązań, co pozwala na łatwiejsze nawiązywanie kontaktów.
• metoda Gimnastyki twórczej K. Orfa i R. Labana – ma ona na celu rozbudzenie sił twórczych i duchowych zanikających na skutek działań cywilizacyjnych. Wychodzi z założenia, że kultura fizyczna rozwija się w ścisłym połączeniu z kulturą rytmiczno- ruchową oraz kulturą słowa. Jej celem jest wyzwolenie tendencji do samoakceptacji i rozwijania własnej ekspresji twórczej. Wzbogaca doświadczenia psychoruchowe, daje możliwość twórczego działania oraz kształtuje zmysł estetyczny, dzięki czemu dziecko może działać współdziałać z partnerem oraz grupą.
• Bajkoterapia – to terapia przez bajki. Czytając określone bajki można dziecku pomóc w wielu trudnych dla niego sytuacjach emocjonalnych. To także doskonała metoda relaksacyjna zyskującą na popularności dzięki swojej prostocie oraz efektywności, szczególnie we wczesnych okresach rozwoju. Ponadto wzbogaca wiedzę dziecka o sobie i świecie, a także pozwala redukować napięcie a także odbudowywać wiarę w siebie.
• Drama  – kształtuje umiejętności społeczne i intelektualne oraz pozwala na wyrażanie własnych uczuć, myśli i emocji. Pozwala przyjrzeć się sytuacjom problemowym i je rozwiązać oraz poszerzyć możliwości rozumienia postaw i zachowań innych ludzi, bo ukazuje motywy i konsekwencje określonych zachowań. Dzięki temu dzieci uczą się analizowania postaw innych i bardziej świadomie interpretują relacje międzyludzkie.

Godziny pracy psychologa w roku szkolnym 2018-2019:

Poniedziałek 12.30-16.30

Wtorek 7.30-11.00

Piątek 10.00-13.30

Na konsultacje z rodzicami zapraszam w powyższych godzinach

Do zadań psychologa należy między innymi:

• diagnozowanie zaburzeń rozwojowych dzieci

• wspieranie mocnych stron dziecka

• minimalizowanie skutków zaburzeń

• wspieranie nauczycieli, rodziców w działaniach wychowawczych

• zapobieganie zaburzeniom zachowania

• organizowanie różnych form pomocy psychologicznej w zależności od potrzeb

• współpraca z rodzicami i nauczycielami

Podczas zajęć indywidualnych z dziećmi posiadającymi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego oraz opinię wydaną przez poradnie specjalistyczną realizowane są między innymi następujące treści:

• Wspomaganie rozwoju samokontroli emocjonalnej;

• Rozwijanie umiejętności rozwiązywania problemów i konfliktów;

• Kształtowanie umiejętności uważnego słuchania drugiej osoby oraz zdolności dłuższego skupiania uwagi na wykonywanych czynnościach;

• Kształtowanie pozytywnego obrazu własnej osoby oraz wzmacnianie poczucia własnej wartości;

• Rozwijanie i praca nad poprawą funkcjonowania procesów poznawczych;

• Rozwijanie umiejętności zachowań asertywnych;

• Nauka informowania innych o swoich myślach, uczuciach i oczekiwaniach;

• Wdrażanie do kontrolowania silnych reakcji emocjonalnych;

• Rozwijanie kompetencji społecznych;

• Ćwiczenie pamięci krótkotrwałej i długotrwałej oraz koncentracji uwagi na wykonywanych czynnościach;

• Rozwijanie umiejętności myślenia logicznego;

• Doskonalenie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni;

• Wzbogacanie wiedzy ogólnej oraz zasobów słownictwa;

• Kształtowanie umiejętności rozpoznawania, nazywania i wyrażania uczuć;

• Nauka radzenia sobie z napięciami emocjonalnymi;

• Rozwijanie empatii i umiejętności współpracy ;

• Kształtowanie postaw gotowości szkolnej.

Podstawa programowa wychowania przedszkolnego – rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 roku (Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej; Warszawa, dnia 24 lutego 2017 roku; poz. 356) w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej.

„Dziecko chce być dobre.

Jeśli nie umie – naucz.

Jeśli nie wie – wytłumacz.

Jeśli nie może – pomóż.”

Janusz Korczak

Godziny pracy pedagoga specjalnego w naszym przedszkolu:

poniedziałek godz. 8:00 – 11:00

wtorek: godz. 8:00 – 12:00

Pedagog specjalny oferuje wsparcie dzieciom, które mają trudności dydaktyczne oraz przedszkolakom o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Jego działania obejmują rozwiązywanie problemów dydaktycznych i wychowawczych przedszkolaków, współpracę z rodzicami oraz z innymi nauczycielami czy specjalistami w celu zapewnienia aktywnego i pełnego uczestnictwa dzieci w życiu przedszkola.

Zadaniem pedagoga specjalnego jest:

• pogłębianie oraz uzupełnianie działań dydaktyczno - wychowawczych  prowadzonych przez wychowawców w placówce,
• rozpoznawanie indywidualnych potrzeb dzieci,
• prowadzenie działań diagnostycznych, określanie form i sposobów udzielania dzieciom pomocy pedagogicznej,
• organizowanie różnych form pomocy pedagogicznej dla rodziców, dzieci oraz nauczycieli,
• współpraca z Poradnią Psychologiczno Pedagogiczną,
• połączenie działań służących wspomaganiu rozwoju dzieci z deficytami rozwojowymi.

Cele terapii pedagogicznej:

• stymulowanie rozwoju dziecka – jest to cel nadrzędny,
• wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach,
• eliminowanie niepowodzeń emocjonalno – społecznych i ich konsekwencji.

Pedagog prowadzi zajęcia, które mają na celu wspomaganie rozwoju dziecka adekwatnie do jego potrzeb oraz poziomu funkcjonowania. Zajęcia prowadzone są w indywidualnym kontakcie z dzieckiem lub w małym zespole. Zajęcia te różnią się w zależności od rodzaju zaburzeń i potrzeb dziecka. Zawsze związane są ze stymulacją ogólnorozwojową, stymulacją rozwoju poznawczego, mowy, myślenia, percepcji wzrokowej, słuchowej, koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej, rozwijaniem sprawności manualnej, grafomotoryki.

mgr Dorota Łubisz

ZESTAW PROGRAMÓW REALIZOWANYCH W PRZEDSZKOLU PUBLICZNYM NR 4 W ŁASKU W ROKU SZKOLNYM 2023/2024